Kolory a badania bezpieczeństwa chemicznego zabawek — co musisz wiedzieć?

Norma EN 71-3, czego dotyczy?

EN 71-3 dotyczy migracji określonych pierwiastków chemicznych (np. ołów, kadm, rtęć, arsen, chrom, nikiel itd.) z materiałów, które mogą być:

✔️ połknięte, 

✔️ włożone do ust, 

✔️ mają kontakt ze śliną, potem lub skórą.

Dotyczy to m.in. tkanin, farb, tuszy, barwników, przędzy, filcu, koralików, itp.

Uwaga!

Jeżeli całkowita masa dostępnego materiału zabawki jest mniejsza niż 10 mg, porcje testowe nie są brane pod uwagę.

Jeśli materiał nie jest dostępny do kontaktu z jamą ustną lub połknięcia (np. znajduje się wewnątrz zabawki), nie jest częścią przewidywalną do żucia, ssania czy lizania przez dziecko, producent może to uzasadnić w dokumentacji technicznej.

Czy trzeba badać każdy kolor z osobna?

Zgodnie z normą bada się, czy z materiałów nie migrują szkodliwe pierwiastki.

Porcje testowe są pobierane z każdego koloru, każdego materiału zabawki.

Testu nie da się zrobić samodzielnie – potrzebne są specjalistyczne laboratoria.

Koszt jednego testu to kilkaset złotych za próbkę – co w przypadku rękodzieła oznaczałoby ogromne koszty, jeśli trzeba by było zbadać każdy kolor i każdy materiał osobno.

Dlatego właśnie prawo dopuszcza stosowanie zasady należytej staranności (due diligence), czyli:

- podejmowania rozsądnych, udokumentowanych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa zabawki – bez konieczności badania każdej sztuki osobno.

Wyniki reprezentatywnych kolorów:

✔️ Badanie wybranych, reprezentatywnych kolorów np. z gamy CMYK (cyjanu, magenty, żółtego i czarnego).

✔️ Badanie najbardziej intensywnych / ciemnych kolorów (np. czerwony, czarny, granatowy)

Wybór tych punktów, jest możliwy, jeśli: 

✔️ Producent materiału zapewnia, że wszystkie kolory powstają w tej samej linii produkcyjnej.

✔️ Twórca zabawek, podejmuje świadomą, samodzielną decyzję, że zastosuje wyniki badań, reprezentacyjnych kolorów do pozostałej gamy barw. 

Ważne jest, aby tę decyzję dobrze udokumentować.

Do dokumentacji technicznej dołącz:

✔️ Raport z badania EN 71-3 dla każdego badanego koloru.

✔️ Opis przyjętej strategii badawczej.

✔️ Dowód od producenta materiału, że:

- wszystkie kolory powstają wg tej samej technologii,

- nie stosuje się osobnych linii barwienia,

- skład chemiczny jest porównywalny.

Jak wygląda to w praktyce?

Laboratoria zazwyczaj badają 2–3 najbardziej intensywne kolory z danej serii materiałów – np. czerwony, granatowy, czarny.

To właśnie te barwy mają największe ryzyko przekroczenia dopuszczalnych limitów migracji pierwiastków ciężkich.

Jeśli raport z badań potwierdza, że te kolory spełniają wymagania normy EN 71-3, możesz świadomie zdecydować, że pozostałe kolory z tej samej linii produkcyjnej również są bezpieczne – pod warunkiem:

✔️ zostały wyprodukowane tą samą metodą,

✔️ w tej samej fabryce,

✔️ z tych samych składników chemicznych.

Uwaga!

Taka decyzja musi być dobrze udokumentowana i oparta na rzetelnych informacjach od dostawcy lub producenta materiału.