Materiały dostępne i niedostępne według normy EN 71-1 i 71-3

1. Co to znaczy, że materiał jest dostępny?

Materiały dostępne to te, które dziecko może łatwo dotknąć, zbliżyć do skóry, polizać, ssać lub połknąć w normalnych warunkach użytkowania oraz w przewidywalnych sytuacjach. np. gdy zabawka zostanie lekko nadgryziona lub naciśnięta.

Materiały dostępne:

• Powierzchnia zewnętrzna zabawki (np. tkanina na misiu).

• Elementy, które dziecko może włożyć do ust (np. guziki na maskotce).

• Części, które mogą się oderwać przy normalnym użytkowaniu (np. lakier z malowanych koralików zawieszki do smoczka).

W jakich zabawkach?

•  Wszystkie zabawki przeznaczone do kontaktu z żywnością/ustami, zabawki kosmetyczne i przybory do pisania należące do kategorii zabawek.

• Zabawki przeznaczone dla dzieci poniżej 6 lat, czyli takie, których wszystkie części są dostępne i mogą mieć kontakt z ustami.

Przykłady materiałów dostępnych:

 

• Farby, lakiery, tusze, powłoki polimerowe – np. powłoka na drewnianych zabawkach.

• Materiały polimerowe (plastiki, laminaty) – np. gumowe elementy.

• Papier i tektura – np. zabawkowe książeczki.

• Tekstylia (naturalne i syntetyczne) – np. maskotki, lalki z materiału.

• Materiały szklane, ceramiczne i metalowe – materiały te nie muszą być badane, jeśli są całkowicie pokryte powłoką i są określone jako niedostępne zgodnie z normą EN.

• Barwione drewno, skóra, płyta pilśniowa – np. drewniane klocki, gryzaki.

• Materiały do pisania i rysowania – kredki, długopisy, pisaki.

• Miękkie materiały modelarskie – np. plastelina, modelina.

• Farby, w tym farby do malowania palcami – np. zestawy artystyczne dla dzieci.

Przykład:

Jeśli zabawka jest pokryta farbą, a dziecko może bez problemu ją dotknąć lub polizać, farba jest materiałem dostępnym i musi zostać przebadana zgodnie z EN 71-3.

2. Kiedy materiał jest niedostępny?

Materiały niedostępne to takie, do których dziecko nie ma bezpośredniego dostępu podczas zabawy i które nie mogą zostać przypadkowo usunięte lub połknięte.

EN 71-3 nie obejmuje niektórych zabawek i części zabawek, które ze względu na dostępność, funkcję (mebelki dla lalek), jakość, rozmiar (duże zabawki) lub inne cechy wyraźnie wykluczają niebezpieczeństwo wynikające z ssania, lizania lub połykania, biorąc pod uwagę normalne i przewidywalne zachowanie dziecka.

Materiały uznawane za niedostępne:

• Elementy schowane wewnątrz zabawki – np. metalowy, zabezpieczony drut w pluszowej lalce.

• Powierzchnie pokryte trwałą, nienaruszalną powłoką – np. metalowe części całkowicie zalaminowane plastikiem, szkło pokryte grubą warstwą silikonu.

• Części niedostępne zgodnie z testami EN 71-1 – jeśli zgodnie z testami wytrzymałości (np. test siły ssania, test upadku) materiał nie zostaje odsłonięty ani oderwany, uznaje się go za niedostępny. Np. kulka silikonowa. 

Przykład:

Jeżeli zabawka zawiera dzwoneczek, zamknięty i zabezpieczony wewnątrz zabawki, dziecko nie ma do niego dostępu. 

Jak sprawdza się dostępność materiału?

Norma EN 71-1 określa metody testowania, które pomagają ustalić, czy materiał jest dostępny dla dziecka:

• Test ssania – sprawdza, czy dziecko może odgryźć lub zlizać warstwę powłoki.

• Test siły mechanicznej – symuluje gryzienie i szarpanie zabawki.

• Test upadku – ocenia, czy po upadku zabawka pęka i odsłania wewnętrzne materiały.

• Test momentu obrotowego, rozciągania - ocenia, wytrzymałości szwów. 

Jeśli zabawka nie przejdzie tych testów i dany materiał stanie się dostępny, to musi on zostać przebadany pod kątem migracji pierwiastków zgodnie z EN 71-3.